Oliwnik wąskolistny

1 szt – 6 zł wysokość 60-80 cm ( grube dorodne drzewka)

Można go sadzić w formie interesującego żywopłotu naturalnego i formowanego, rozłożystego szpaleru lub pojedynczego drzewka na tle trawnika, a także komponować z innymi krzewami i drzewami ozdobnymi ze względu na ciekawy pokrój i barwę ( szarossrebrzysta) Pędy oliwnika bywają  wykorzystywane w bukieciarstwie. Roślina miododajna wydajność miodowa 20 kg pyłkowa 35 kg doskonały na tzw. dziurę pożytkowa kwitnie między akacjami a lipami.

Oliwnik wąskolistny roślina pochodzi z terenów leżących na obszarze Azji Środkowej, ale obecnie rozpszestrzeniony na  niemal całą Europę, gdyż nie ma szczególnie dużych wymagań uprawowych i łatwo dostosowuje się do warunków środowiskowych. Oliwnik wąskolistny rośnie na ogół w formie niewysokiego drzewka o bardzo rozłożystej koronie i niskim, nieregularnym pniu, jednak czasem może też przybierać postać wysokiego i szerokiego krzewu, dorasta do ok. 6-8 m. wysokości.

Jego pokrój oraz kształt liści przypomina wyglądem malowniczą wierzbę, dlatego w ogrodzie oliwnik może być niezwykle atrakcyjnym elementem aranżacji. Roślina posiada dość sztywne, mocno rozgałęzione pędy szkieletowe, pokryte gładką, szarobrązową korą i nielicznymi, ostrymi cierniami oraz dużą ilość krótkich, delikatnych, niezdrewniałych przyrostów, porośniętych miękkimi, szaro-srebrzystymi włoskami. Wiosną na pędach rozwijają się długie, wąskie, lancetowate liście, które początkowo w całości pokryte są szaro-srebrzystym kutnerem, później natomiast ich wierzchnia strona staje się gładka i szarozielona, a spód nadal pozostaje omszony. Niedługo po rozwoju liści, na roślinie zaczynają pojawiać się silnie pachnące i miododajne kwiaty (V-VI). Po przekwitnieniu kwiaty przekształcają się w interesujące owoce, które przypominają wyglądem małe, wąskie oliwki, których barwa początkow zielonkawa przechodzi w pomarańczowo-brązowa.

Oliwnik wąskolistny to roślina bardzo łatwa w uprawie, nie ma żadnych szczególnych wymagań glebowych i urośnie zarówno na podłożu żyznym jak i na jałowym, żwirowym, piaszczystym i kamienistym. Mimo takiej tolerancji, roślina preferuje gleby lekkie, suche i wapienne, a nie lubi podmokłych i stanowiska słoneczne. Dobrze znosi suszę w podłożu i powietrzu, niewielkie zasolenie gleby i niskie temperatury oraz doskonale radzi sobie z zanieczyszczonym, miejskim powietrzem.